De derde bijdrage van de gemeente Groningen aan ons weblog gaat over het aangeven van sterfgevallen.

Opoe Tjadens zou met haar 106 jaar ook in onze huidige tijd de oudste inwoner van Groningen zijn geweest. Het aantal mensen dat de gezegende leeftijd van 100 of ouder bereikt, neemt toe. Maar het blijft een betrekkelijke zeldzaamheid. Onder de 190.000 inwoners van Groningen bevinden zich op dit moment welgeteld 22 mensen die 100 of ouder zijn. En het betreft louter vrouwen! De oudste Stadjers gaan momenteel al 105 jaar mee. Dit blijkt uit cijfers van de gemeentelijke basisadministratie persoonsgegevens (GBA) van de gemeente Groningen.

Helaas komt eens de dag dat het afgelopen is. En daar hoort aangifte van overlijden bij. Tot 2009 gebeurde dat bij de burgerlijke stand in de Kreupelstraat. Tegenwoordig vindt het overgrote deel van de overlijdensaangiftes echter plaats op de begraafplaats Selwerderhof. Daar is ook het gemeentelijk loket Begraven gevestigd. De reden? Begrafenisondernemers en nabestaanden moeten er vaak toch al in de buurt zijn. En na een sterfgeval zit niemand te wachten op meerdere contactpersonen van de gemeente en papieren rompslomp.

Vrijwel altijd doet een begrafenisondernemer aangifte van overlijden. Zo’n 10 tot 20 keer per jaar verricht een nabestaande liever zelf deze handeling. Dan treffen de medewerkers van het loket Begraven een verdrietige zoon, dochter, vader of moeder. De familieleden van de gestorvene beschouwen de aangifte in die gevallen als een deel van de verwerking van het verlies.

Als een begrafenisondernemer zich meldt bij het Loket Begraven, weten de medewerkers via hem of haar al van een overlijden. Dit geven ze dagelijks via fax of mail door. De medewerkers zoeken de gegevens van de overledene op in de GBA en maken de overlijdensakte alvast klaar. De begrafenisondernemer moet deze akte ondertekenen. De ambtenaar van de burgerlijke stand controleert de verklaring van de arts die het sterfgeval heeft geconstateerd en verleent toestemming tot begraven of cremeren.

Dit administratieve proces is in de loop van de tijd niet wezenlijk veranderd. Behalve dat de typemachine en het papier plaatsmaakten voor de pc. “Als je één foutje maakte bij het typen, kon de hele akte weer opnieuw”, aldus een medewerker die dat nog meegemaakt heeft. En de tijd is dus voorbij dat een haastige begrafenisondernemer zijn lijkwagen op de stoep van de Kreupelstraat parkeerde. Naast het loket bij het Selwerderhof neemt ook het geboorteaangiftenloket in het Martiniziekenhuis en dat aan de Kreupelstraat een enkele overlijdensaangifte op. Het gaat dan om levenloos geboren kindjes.

Een aangifte van overlijden is nooit leuk. Sommige nabestaanden en begrafenisondernemers moeten hun verhaal kwijt en dat leidt vaak tot een brok in de keel bij de medewerkers. “Ik moest in het begin wel wennen aan het idee dat ik op een begraafplaats ging werken”, vertelt een medewerker van het loket Begraven. ‘Maar kijk hoe mooi het park Selwerderhof is. Nu het lente wordt, komen de kastanjebomen weer in bloei en hoor je de vogeltjes fluiten.” En zo heeft ook dit werk van de burgerlijke stand zijn mooie én moeilijke kanten.

Sander van der Zwaag

Advertenties